Dagbók ritarans

“Ég er búin að blogga í mörg ár og alltaf ritskoðað mig í tætlur til að stíga ekki á neinar tær. Það er bara ekki hægt endalaust og hérna ætla ég bara að blaðra um allt sem mig langar til, alveg eins og mig langar til og hana nú!.”
Þetta er góð yfirskrift á bloggi. Ég hef líka bloggað í mörg ár og aldrei ritskoðað mig og fyrir vikið hef ég greinilega stigið á tær. Nú hefnist mér fyrir hreinskilnina, lélega húmorinn, saklausa grínið og allt hitt sem hægt er að finna mér til foráttu.
Mannskepnan er ófullkomin. Því hafa virtir heimspekingar haldið fram. Ég þori ekki að skella skuldinni á Guð, sem sumir vilja meina að hafi skapað okkur, því það gæti móðgað trúfólk hist og her á Stór-Hafnarfjarðarsvæðinu. Ég sé reyndar líka að með þessari fullyrðingu hef ég örugglega misboðið einhverjum sem telja sig fullkomna.
Fyrr í kvöld ritskoðaði ég nokkrar færslur og afmáði eitt orð. Þá er það frá. En þetta er bara byrjunin. Í færslum mínum undanfarin 13 ár á Netinu er víða feitan gölt að flá. (Fyrirgefið mér, ágætu svínabændur, þessa líkingu). Ég hef t.d. ort ljótar vísur um Framsóknarmenn í mörg ár. Ég þekki bara einn framsóknarmann persónulega og hitti hann í dag. Við föðmuðumst og sættumst heilum sáttum. Ég lofaði að tala vel um framsóknarmenn fram að jólum.
Annars hef ég ekki lengur tölu á þeim tám sem ég hef stigið á gegnum tíðina. Ef vel á að vera, ætti ég að fara markvisst yfir bloggin mín og hreinsa úr þeim allt sem orkar tvímælis. Þrátt fyrir yfirskriftina á þessari færslu er ritskoðunin greinilega málið, af tillitssemi við samborgarana. Ég gæti alveg notað sumarfríið í það, en tími því varla. Ég hvet hins vegar þá sem hafa meiri tíma í textaskoðun en ég, að leggjast nú í rannsóknir á bloggsíðum mínum og birta sorann jafnharðan. Ég verð varla til andsvara, enda staddur í öðrum heimshluta.

Nú er mér öllum lokið.

Eins gott að ég er á leið í sumarfrí. Best að hvítskúra bloggið fyrst.

Greinargerðum er öllum lokið að sinni, enda búið að ræða málin í tætlur. Eftir framlag Gunnlaugs í stóra Laugavegsmálinu, er næst á dagskrá að ofurhlauparáð fundi og leggi drög að reglum. Mér finnst málið fullrætt á þessu bloggstigi, en tek fram að í þeirri skoðun minni felst engin þöggun.

Síðan liggur leiðin í sumarfrí. Hlaupaskór verða með, en ekki notaðir nema í hófi. Eftir tvær vikur hefjast svo æfingar að nýju. Ég ætla í járnkarl næsta sumar og best að byrja strax að undirbúa sig.

Ég er kominn í sumarfrí. Fyrsti dagurinn fór í greinargerðaskrif og uppgjör og þess á milli fékk ég vægt tilfelli af símasvepp vegna tíðra hringinga hlaupara, þríþrautarfólks og járnbræðra. Allir hafa skoðun á stóra Laugavegsmálinu, stóru Þríþrautarhneykslunum, persónum og leikendum í þessu leikriti lífsins. Mér datt í hug að líkja þessu við Kaþarsis en það er forngrískt hugtak sem merkir hreinsun eða útrás.
Samkvæmt skáldskaparkenningu Aristótelesar er kaþarsis markmið harmleiksins. Með því að sýna athafnir manna og vekja með því vorkunn og skelfingu veitir hann tilfinningunum útrás. En í mínum huga er þetta enginn harmleikur, heldur gleðileikur, og hér er enginn skotinn, hvorki sendiboðar né aðrar persónur.

Ég rifjaði upp Kópavogsþrautina í vor, tók saman greinargerð og sendi hana Ásgeiri og Bibbu til yfirlesturs, eftir það Þórdísi, sem var líka keppnisstjóri. Þessi greinargerð mín er núna á triathlon.is.

Í framhaldi af síðustu færslu hófst atburðarás sem lauk með greinargerð og úrskurði á triathlon.is. Þar er fjallað um meint brot keppanda á keppnisreglum í Hálfkarlinum 11. júlí, birtur úrskurður keppnisstjóra og formáli minn, sem bað keppnisstjóra um þennan úrskurð.
Í anda opinnar umræðu er þessi birting á síðu Þríþrautarsambandsins.

Að gefnu tilefni er þessi færsla birt, þrátt fyrir lengdina. Tilefnið er þessi færsla á bloggi Evu.

Þau atriði sem varða mig persónulega knýja mig til andsvara. Því eru hér til skiptis tilvitnanir og svör. Ég ætlaði að gera athugasemd við færsluna en sú hefur ekki birst.

Tilvitnun 1. Heimild evaogco.com.
“…Ég er afskaplega ánægð með þá breytingu frá því í fyrra, að sá sem vekur máls á þessu, sem mér finnst bæði nauðsynlegt og sjálfsagt, er ekki dreginn í svaðið, kallaður öllum illum nöfnum og fær vonadi að vera í friði í hlaupasamfélaginu, þrátt fyrir sínar skoðanir, ólíkt því sem gerðist í fyrra.
• (Edit: Tek þennan jákvæða punkt til baka, var að kíkja á hlaup.com aftur og jú nú er farið að hreyta í boðberann. Af hverju er svona hrottalega hættulegt að tala um hlutina eins og þeir eru? Af hverju þarf sá sem vekur máls á einhverju endilega að kæra til mótsnefndar? )

Mitt innlegg á hlaup.com er þetta:
“Magnús Ragnarsson Sr.
Spurningar, þar sem þú hófst þessa umræðu:

Vegna þess sem fram kemur hér að neðan, skal tekið fram að í því tilfelli kom athugasemd frá keppanda og var hún tafarlaust tekin til meðferðar.

Tilvitnun 2. Heimild Evaogco.com
• “Ég er alls ekki þeirrar skoðunar að það þurfi að taka allt mögulegt og ómögulegt fram í keppnisreglum. Ef eitthvað er sérstaklega leyft, sem annars er ekki leyft í keppnishlaupi, þá finnst mér að taka eigi það fram en ekki öfugt, þ.e. að telja upp allt sem ekki má (eins og að bera keppanda síðasta spölin…).
• Réttlætið sigrar alltaf að lokum!
Smá viðbót vegna nýjustu athugasemda á hlaup.com og ó hvað ég var bjartsýn á að í þetta sinn væri hægt að skiptast á skoðunum á málefnalegan hátt án þess að vera með skítkast. (Feitletrun mín).

Varðandi athugasemd frá Gísla ritara vil ég benda á að það hefði alveg eins getað verið yfirskrift á þessu bloggi, eftir Ólympísku þríþrautina sem væri eitthvað á þessa leið: Þríþrautarhneyksli sumarsins 2010. Keppandi í kvennaflokki hljóp ekki rétta leið og hljóp umtalsvert styttra en aðrir keppendur. Mótsstjóra var tilkynnt um þetta strax og næsta kona á eftir kom í mark en hún varð vitni að styttingunni. Mótshaldarar bættu við einhverjum málamynda mínútum við lokatíma keppandans sem færðu hann aftur um eitt sæti. Keppandinn, sem ekki lauk þrautinni, tók síðan við verðlaunum þrátt fyrir að vita að hann hljóp ekki alla leið og tók þar með verðlaun af öðrum keppanda. Það var ekki fyrr en ég tjáði annars vegar Gísla (sem starfaði við keppnina) og keppandanum, að ég myndi vilja ræða þessi mál opinberlega að a) það var bætt fleiri mínútum við lokatímann svo keppandinn færðist niður um annað sæti (sem mér fannst ekki í lagi) og svo b) keppandinn ákvað að biðja um að vera ‘Disqualified’ og sendi mér í kjölfarið línu um, að það að ég ætlaði að tala um atburðinn samsvaraði hótun í sinn garð. Í samskiptum mínum við Gísla (vin minn vonandi fyrir og eftir þessi skrif) þá var þess aldrei óskað að ég kærði atburðinn, bara að ég myndi í öllum bænum halda kjafti.

Leiðrétting á færslu í stað þess að birta athugasemd mína:

“Edit: Hér þarf ég að leiðrétta mig, n.b. Gísli bað mig ekki að halda kjafti það er ekki rétt hjá mér, afsakaðu þetta Gísli. Þetta var fært í stíl og ég sé að þetta getur misskilist. Það rétta er að mín upplifun af samskiptunum var sú að allir hlutaðeigandi vildu helst að ég héldi kjafti og enginn hlutaðeigandi, eins og t.d. Gísli stakk upp á því að ég myndi kæra úrslitin. Hér með leiðréttist þetta og ég biðst afsökunar á að hafa ekki sagt þetta nógur skýrt). “

“Ég hefði hvort eð er ekki gert það, enda ræð ég hvort ég kæri eitthvað eða ekki. Ég ákvað á þeim tíma að vera ekkert að ræða þessi mál frekar, þar sem það virtist vera nóg að láta vita að þetta yrði rætt, til þess að fá réttláta niðurstöðu! Nú finnst mér aftur á móti ástæða til að rifja þetta upp og geri það þess vegna hér.”

Mér finnst líka ástæða til að rifja þetta mál upp og geri það þess vegna hér. Ég reyndi að setja inn athugasemd á blog Evu en hún birtist ekki, heldur leiðrétting Evu á orðum sínum. (Sjá hér að ofan).

Ég botna heldur ekki alveg í túlkun hennar á ummælum mínum um stóra Laugavegsmálið.
Þar sem enginn er dómari í eigin sök, ætla ég að lesa enn einu sinni yfir öll innlegg mín í stóra Laugavegsmálinu og ímynda mér hvernig aðrir geti túlkað þau. Ég hef hingað til fagnað skoðanaskiptum og málefnalegum umræðum og hef alltaf reynt að fara með rétt mál. Aðrir verða að meta hvort það hafi tekist. Ég mun aldrei skjóta sendiboðann sem færir mér, sem starfsmanni við keppni, boð um brot á reglum eða boð um eitthvað sem betur má fara.

Að lokum þetta: Mér þótti ekki gaman að lesa þessa frásögn á opinberum vettvangi (Netinu) þar sem mér finnst á mig hallað að ósekju, orð mín rangtúlkuð og mér gerðar upp skoðanir. Mér þótti slæmt að geta ekki gert athugasemd við færsluna og skýrt mína hlið. Því birtist þetta hér.

Á fundi ofurhlauparáðs varð sú niðurstaða að leggja drög að reglum fyrir framkvæmd og skipulag ofurhlaupa.

Í ráðinu eru: Gunnlaugur formaður, Svava, Elín, Jói Kristjáns og undirritaður (sem er ekki ritari ráðsins og kemur það á óvart). Því miður vantar Svövu á þessa mynd en hún var á fullu við Laugavegsundirbúning.

Ég hef hitt nokkra Laugavegsfara undanfarna daga og þá ber stóra fylgdarmálið auðvitað á góma. Þeim kom umræðan á óvart, höfðu ekkert heyrt innfrá um þetta og taldi einn þeirra líklegast að meint óánægja væri bundin við hluta af einum tilteknum skokkhóp hér á Stór-Hafnarfjarðarsvæðinu, sem hafði reiknað með öðrum úrslitum í kvennaflokki. Síðan fóru menn að hugsa upphátt um hvaða gagn hefði verið af fylgdarmanni þennan dag:

Ekki gat hann haldið uppi jöfnum meðalhraða enda er það frekar erfitt upp og niður ósléttar og grýttar brekkur.
Ekki gat hann tekið vindinn því það var meðvindur.
Ekki þurfti hann að bera drykki því á þessari leið eru þrír lækir sem þorna aldrei.
Hvatning getur skipt máli en sá sem sér sigur í sjónmáli þarf sjaldan hvatningu.

Viðbót: Í umræðuhalanum á hlaup.com segir síðasta innleggið eiginlega allt sem segja þarf í þessu máli.

Þessi umræða á hlaup.com um stóra Laugavegsmálið er góðra gjalda verð. Orð eru til alls fyrst og opin umræða er betri en hvísl í skúmaskotum. Hitt er svo annað mál að þeir sem töldu að reglur hefðu verið brotnar þennan dag ÁTTU AÐ LEGGJA FRAM ÁBENDINGU EÐA KÆRU TIL KEPPNISSTJÓRNAR. Það er fyrsta skrefið og það réttasta. Ég hef lagt mitt orð í belg þarna og held því væntanlega áfram ef vill. En þetta rifjaði upp gamla sögu af Laugaveginum.
Árið sem Eddi fór sinn fyrsta Laugaveg var herra Formaðurinn með honum. Hann fylgdi Edda eins og skugginn, skoppaði á undan honum og tók myndir en þess á milli hvatti hann Edda til dáða og heyrði ég gjörla til þeirra félaga, því þeir náðu mér með reglulegu millibili. Ég var þá þungur í spori eftir letisumar og spiksöfnun og uppskar samkvæmt því minn versta tíma á Laugaveginum fyrr og síðar, 7:40. Ég var fúll við sjálfan mig og öfundað herra Formanninn af léttleikanum og lífsgleðinni þar sem hann fór sem fjallahafur upp og niður brekkur.
Á Kápunni heyrði ég í þeim á eftir mér. Þá sneri ég mér að herra Formanninum og harðbannaði honum að taka fram úr mér. Þetta gengi ekki lengur. Herra Formaðurinn gegndi þessu, enda var Eddi (sem seinna varð bróðir Eddi) orðinn lúinn og þeir héldu sig í hæfilegri fjarlægð á eftir mér í mark. Svo fengum við okkur feita steik og hlógum að þessu.
Kjarni málsins er þessi: Þrátt fyrir hvatningu herra Formannsins og frýjunarorð, drykki og gel, varð Eddi að komast fyrir eigin vélarafli alla leið. Fylgdarmaður er ekki ávísun á betri árangur.

Þeir sem fylgst hafa með fregnum af Laugavegshlaupinu á netmiðlunum, tóku eftir því að þær voru jafnan flokkaðar undir innlent efni. Ekki íþróttir. Keppendur á Crossfit-leikunum töldust heldur ekki til íþróttamanna. Sjálfsagt megum við þakka fyrir að lenda ekki í sama dálk og París Hilton eða Britney Spears. Þeir sem eru ekki kunnugir þessari flokkunaraðferð Mbl. og Vísis, gætu leitað sig sveitta í íþróttadálkum þar, án þess að finna fréttir af ofuríþróttum, utanvegahlaupum, þríþrautum, þrekleikum og þannig föndri alþýðufólks.

Hinu ber að fagna að á báðum sjónvarpsstöðvunum var fjallað um Laugavegshlaupið og sýndar myndir, (Stöð 2 hringdi í dag og fékk handrit að texta), og á RÚV voru fínar myndir frá HM í þríþraut, sem var sennilega í Ólympískri vegalengd, miðað við lokatímann. Það ber að lofa það sem vel er gert.

Fyrir mörgum árum þegar ég var fréttaþýðandi á RÚV, sat ég í básnum mínum og fletti enskum netmiðlum. Þar var neðarlega á síðu slúðurfrétt um “meintan” áhuga ensks stórliðs á Eiði Smára. Adolf Ingi íþróttafréttamaður átti leið hjá, rak augun í fréttina og varð ákaflega hrifinn. Með minni aðstoð skrifaði hann fréttina nær orðrétt upp og fann síðan einhverjar myndir á safninu. Þessi “frétt” var síðan sú fyrsta í íþróttakálfi kvöldsins og skúbbglampinn í augum Adolfs fór ekki fram hjá neinum. Þarna hafði hann komist í feitt.
Aldrei fór Eiður til þessa liðs.
Á hverju ári skipta svona fréttir hundruðum. Eiður, Hermann og Einhver Einhversson eru orðaðir við lið, sagðir á leið til leiðs, hafa vakið áhuga liða, eru í viðræðum við félag eða félög. Ár eftir ár. Jafnvel Jón Jónsson, sem er þokkalega meiddur varamaður í 2. deildarliði í Svíþjóð og er orðaður við 3. deildar lið í Austurríki í héraðsfréttablaði á Skáni, fær sinn uppslátt í íþróttafréttunum þótt skúbbglampinn hafi minnkað með árunum.
Þetta rifjaði ég upp eftir athugasemd félaga Hákons við fyrri færslu. Áhugi íþróttafréttamanna á félagaskiptum leikmanna er enn merkilega mikill eins og þar kemur fram.

Séð og heyrt fylgist vel með skilnuðum fólks og giftingum, tilkynnir reglulega um pörun frægra einstaklinga, hver er með hverjum, hver hefur áhuga á hverjum og hverjir eiga í viðræðum. Þessum tíðindum, sem gera lífið svo skemmtilegt, er slegið upp á forsíðu með tilheyrandi myndefni. Ár eftir ár.

Kannast einhver við þessa lýsingu?

Á dagskránni var að fara á fjallahjólinu í Nauthólsvík til að horfa á sjósundsmótið kl. 17.00 en þegar hádegisfréttum lauk, var verkefni dagsins búið og ekkert annað að gera en að leggja af stað. Ég fór ýmsar krókaleiðir innanbæjar, aðallega upp brekkur en síðan lá leiðin til Heiðmerkur og Vatnsendahæðar og þar um hverfið, síðan upp í Úlfarsárdal þar sem allar helstu götur voru hjólaðar því ég hef ekki komið þangað í nokkur ár. Þarna er verið að ganga frá fínum stígum og brúm yfir ána og verður gaman að hlaupa þarna þegar fram líða stundir.
Svo sá ég að klukkan leyfði útúrdúr að Hafravatni og niður Mosó og það varð úr og ég kom að Nauthólsvík á slaginu 16.30 eftir hartnær hálfan fjórða tíma á hjólinu. Ég átti fyrir gosi og nammi en hætti við að kaupa íspinna á 600 krónur. Ég veit að allt í sjoppunni þarna er á tvöföldu verði en 600 krónur fyrir íspinna er rugl.
Sjósundið gekk vel, járnbræður og hálfbræður fjölmenntu og Steinn og Torben tóku ——-flokkinn að sér.
Að þessu loknu tókst mér að vera tæpan klukkutíma á heimleiðinni með útúrdúrum og bókaði 91 km.
Frábær dagur.
Aths. Ritskoðuð færsla.

Eftir dúk og disk birtist loks mínútan okkar frá hálfkarlinum í blálokin á tíufréttunum í gærkvöldi. Fyrir íþróttagrein án bolta er það mikið. Eftir allt vesenið á mánudagskvöldið þar sem hætt var við útsendingu vegna myndgæða, er rétt að vekja athygli á athugasemd Guðrúnar Helgu við síðustu færslu.

“Langar að koma með smá innlegg í umræðuna.
Efnið var allt tekið í HDV af því að mér hefur verið ráðlagt að gera það þannig. RÚV-arar segjast ekki geta nýtt sér HDV-efni nema með krókaleiðum. Í gær voru gerðar margar atrennur, m.a. renderað og vistað inn á serverinn hjá RÚV en að lokum mætti ég með kubb. Eftir fréttatíma gærkvöldsins fékk efnið þann dóm að of mikið “flökt” (vegna HDV) væri á því til að hægt væri að birta það.
Í dag mætti ég með kameruna niður í Efstaleiti. Þá kom í ljós að það er í rauninni ekkert mál fyrir RÚV að taka við efni teknu í HDV, bara spurning um snúru. Við hefðum því betur gert það strax í gær.”

Kjarni málsins: Í Efstaleiti eru 2 vélar sem geta tekið við svona efni. Tæknimenn þar eiga að kunna þetta. Samt tókst að fara allar hugsanlegar krókaleiðir.

Hvar var snúran á mánudagskvöldið?

Þetta er framhald á pistlinum Fjölmiðlarýni hér að neðan:

Eftir hádegi í dag hafði ég samband við íþróttadeild RÚV og ræddi við ÁE, sem er bæði viðræðugóður og jákvæður í garð okkar þríþrautarfólks og tjáði mér að í gærkvöldi hefði mínútulöng frétt verið tilbúin. Hins vegar hefði pródúsent hafnað myndefninu vegna lélegra gæða og því varð ekkert úr útsendingu. Ég tjáði þá skoðun mína að okkur væri sama þótt myndgæðin væru ekki upp á marga fiska. Þess væru dæmi að myndefni tekið með farsíma hefði fylgt frétt á RÚV.

Guðrún Helga tók myndirnar í HD (sem þýddi háskerpa, síðast þegar ég fletti því upp) en kerfið hjá RÚV er gert fyrir PAN (sem ég veit ekkert um). Þar með þarf að taka myndirnar inn í kerfið hjá RÚV eftir tæknilegum krókaleiðum sem fákunnátta mín kemur í veg fyrir að ég tjái mig um. Þetta virðist ekki hafa tekist í gærkvöldi en í dag átti að reyna aftur. Í þessum efnum vegur vilji jafnan þungt á metum.

Mér var einnig bent á að hafa samband að ári með mánaðar fyrirvara og þá væri eflaust hægt að fjalla meira um hálfkarlinn, jafnvel í stuttum þætti en við yrðum væntanlega að kosta klippingu og vinnslu. Einhvern veginn ætti það að sleppa til.

Ég fékk einnig ábendingu um að stutt frétt hefði verið á Bylgjunni um hálfkarlinn í hádeginu á mánudaginn. Ég á ekki von á frekari umfjöllun í miðlum 365 sem þó hafa yfir sex íþróttarásum að ráða.

Kjarni málsins II: Við sendum úrslit til fjölmiðla, skrifum stuttan pistil með, birtum upplýsingar á netinu, vísum í þær, tökum upp myndefni og bjóðum það endurgjaldslaust. Þrátt fyrir þetta er umfjöllunin ekki meiri en raun ber vitni.

Í sjónvarpinu hefur öðru hverju sést auglýsing með knattspyrnuleik þar sem staðan er 74-0. Þar er bent á að leikurinn væri meira spennandi ef fleiri en eitt lið væri á vellinum.

Fyrir hálfkarlinn í Hafnarfirði ákvað keppnisstjórn í samvinnu við ÍBH og SH að ganga lengra í útbreiðslumálum. Tryggðir voru nokkrir ljósmyndarar og ráðinn myndatökumaður (vön fréttakona) með góða vél á fæti og hljóðnema og tók hún upp nokkra klukkutíma af efni. Þetta mun nýtast okkur í myndbandagerð og kynningarefni fyrir næsta ár og ekki leiðinlegt að geta sýnt keppendur í sólskinsskapi í sól og blíðu. Okkur fannst vel takast og allir voru ánægðir að lokinni keppninni. Í samfélagi þríþrautarfólks er gleðin ráðandi för og það er auðvitað aðalatriðið.

Við sendum úrslit til allra fjölmiðla hálftíma eftir að keppni lauk, vísuðum á úrslitasíðuna, skrifuðum smá texta með og bentum á að Guðrún Helga, fréttakonan okkar, ætti glás af myndefni á boðstólum, án endurgjalds.

Ég skrifaði pistil á triathlon.is og sá að Mbl. hafði nýtt sér hann í blaði dagsins, þar sem umfjöllun um hálfkarlinn var EKKI á íþróttasíðu, heldur á opnu þar sem fjallað er almennt um afþreyingu og hreyfingu fólks. Þar sem maður er ánægður með hvern þann mola sem dettur inn á síður netmiðla og pappírsmiðla sleppur þetta til.
Sjónvarpsstöðvarnar hafa enn ekkert birt og nú er þriðjudagur þegar þetta er ritað. Í íþróttum og fréttamálum almennt, eldast tíðindin smám saman og þrátt fyrir yfirlýstan góðan vilja hjá RÚV og vott af áhuga hjá Stöð 2, hefur hann engu skilað enn. Ég reiknaði með einhverju á RÚV í gærkvöldi eftir samtal við ÁE á íþróttadeildinni þar en fékk í staðinn mörk úr bikarleik í knattspyrnu milli einhverra neðrideildarliða. Á Stöð 2 er bara bolti og bolti og golf. Nýir vendir á stöðvunum sópa greinilega á sama hátt og þeir gömlu.

Við þurfum kannski að klippa 2 mínútna myndskeið, hljóðvinna það og semja textann og mæta með þetta tilbúið. Þá verður kannski hægt að sýna þetta áður en vika er liðin frá keppninni. Aðrar íþróttir hafa ekkert fyrir því að koma efni á framfæri og fá mikla umfjöllun. Ég veit að ég hef fjallað um þetta áður og þetta fer eflaust að verða þreytandi að einhverra mati en mér finnst þetta ekki boðlegt.

Kjarni málsins er þessi: Við héldum Íslandsmeistaramót við góðar aðstæður og með metfjölda þátttakenda þar sem Íslandsmet voru sett í báðum flokkum. Árangur sigurvegaranna hefði dugað í verðlaunasæti á mörgum alþjóðlegum mótum.

Er þetta ekki nógu fréttnæmt?
Maður spyr sig.

Gleðiefni dagsins eru mörg:
Frábært veður í hálfa járnkarlinum, sól og hiti og ekki fór að blása að ráði fyrr en um hádegi.
Magnaðir starfsmenn sem fóru um víðan völl, bentu, leiðbeindu, gáfu að drekka, hvöttu menn áfram og voru almennt séð miklir gleðigjafar. Þetta er fólkið sem ber uppi svona keppni og án þess væri ekki keppt.
Íslandsmet hjá Steini og Helgu Árna og myndi þessi árangur án efa skila þeim á verðlaunapall í aldursflokki á alþjóðlegu móti.
31 lauk keppni með bros á vör.
Góða stemmningin í pottinum eftir keppnina þar sem mörg gullkorn litu dagsins ljós.

Ég náði mínu markmiði sem var að fara undir 6 tíma. Hæstánægður með hjólið, kom þó slæmur í baki af því sem háði mér fyrri hlutann á hlaupinu en allt lagaðist þetta smám saman. Þar með er ég sáttur við minn hlut. Formið bauð ekki upp á meira í dag en annað verður upp á teningnum að ári.

Laugavegurinn 2010 verður einstakur. Í kjölfar eldgossins er þokkalegt öskulag frá Hvanngili og niður að Emstrum og í þurrviðri fýkur askan upp og ertir augu og háls ef fokið er eitthvað að ráði. Þetta veldur mörgum hlaupara áhyggjum og kvíða. Til allrar hamingju er ýmislegt til ráða.

Í brúsabelti hlaupara á Laugavegi er rétt að hafa tvö buff, annað til að setja fyrir munn og nef ef askan fýkur, og hitt er til vara, þegar fyrra buffið er orðið mettað af munnvatni og ösku. Einnig skal hafa meðferðis sundgleraugu. Askan er slæm fyrir augu og sundgleraugu loka alfarið fyrir og eru þar að auki með gúmmíkanti sem teppir svita. Gæta skal þess að sleikja gleraugun vel að innan áður en þau eru sett upp, til að forða móðumyndun. Munnvatnið hefur þessi áhrif. Engin lygi.

Þennan búnað þarf hugsanlega að nota að einhverju leyti á leggnum frá Hvanngili að Emstrum. Eftir það tekur við gróðursælli leið sem bindur öskuna meira. Ef rignt hefur dagana áður og þurrviðri, jafnvel sólskin, er á hlaupdegi, er askan ekki orðin þurr fyrr en á hádegi, sirka tólf til eitt. Þá ættu flestir röskir hlauparar hvort sem er að vera komnir í Emstrur.

Draumaðstæður á hlaupdegi eru létt rigning, helst logn, til vara norðaustanátt, sem er ríkjandi vindátt á þessum slóðum.

Verstu aðstæður á hlaupdegi er sólskin og vestanátt, því þá blæs af Þríhyrningshálsum yfir neðri hluta sandanna og þá fær fólk blásturinn beint í andlitið.
Engin ástæða er til svartsýni. Þetta verður frábært hlaup, bara spurning um réttan búnað og varúðarráðstafanir.

Ég vaknaði með fuglum, ræsti köttinn og sendi hann út til veðurathugana og morgungöngu, því mér þykir sá ferfætti orðinn frekar þykkur yfir herðarnar og mittið. Hann kom að vörmu spori og tilkynnti veðurblíðu, teygði og þvoði sér. Ég lét þetta gott heita, fór í stuttar og bol og hélt til Garðabæjar.
Ég fann fyrir gæsalöppinni á leiðinni úteftir en eftir að komið var í Heiðmörkina var allt í lagi nema hvað maginn var að ergja mig og klósettstopp í Garðabæ dugði ekki, heldur þurfti annað á bakaleiðinni. Fyrir vikið var tómahljóð í belgnum og vökvatapið of mikið fyrir minn smekk, þótt ég drykki eins og úlfaldi eftir eyðimerkurgöngu í bæði skiptin. Hraðinn var misjafn, vel undir 5 mín tempó í Mörkinni meðan félagarnir toguðu mann áfram en annars var þetta 5.40 lull sem hentaði ágætlega og ég náði góðum hraða upp golfvallarbrekkuna sem endar rétt fyrir ofan húsið mitt. Alls voru þetta 27 kílómetrar og ekki annað hægt en að vera ánægður með það, eftir stífa æfingaviku.
Heima var teygt og sveigt og kisi vildi endilega koma með í sturtu, þóttist sveittur eftir morgunhreyfinguna, en afþakkaði sápu á feldinn. Svo fengum við okkur kaffi og rúgbrauð og rákum svolítið við.

Ég barði lyklaborðið eins og harðfisk fram að hádegi og var kominn út skömmu fyrir 2 á Skotta, hélt upp Krísuvíkurveg í þokkalegum vindi og miklum hita. Malbikið var á sínum stað og á niðureftirleiðinni steig ég ræfilinn í 54 km hraða og fannst það frekar gaman. Reyndi nokkrum sinnum að fara í kjölsogið á vörubíl en þeir fara frekar hratt þarna.
Svo snerist vindurinn og fór að rigna og ég renndi niðureftir inn á hringtorgin þar sem hlaupaleiðin endaði í ÓL-þrautinni um daginn. Eins og menn muna er þar engin umferð og ég hjólaði frá horninu á byggðinni í átt að Ásfjalli og uppgötvaði að þetta rennislétta malbik endar ekki fyrr en við fjallsræturnar. Þarna er því orðin til frábær æfingapulsa með hliðarvindi því ríkjandi átt er að norðan eins og menn vita og fjallið skýlir fyrir austanáttinni. Þessi litla pulsa er um 3,8 km og ég renndi hana nokkrum sinnum þar til mælirinn sýndi nóg af kílómetrum og þá fór ég heim.
Eftir hjól tók sundlaugin við og kílómetri á skriði og bringu hristi úr mér þreytuna. Svo hlustaði ég á sundlaugarvörðinn reyna að koma frú Brák í sturtu. Þetta er konan sem fer alltaf óþvegin fyrir ofan viðbein í laugina og skilur eftir sig snyrtilyfjabrák á vatninu. Ákaflega óþægilegt og manni flökrar við af viðbjóði einum saman. Lengi vel hér í gamla daga var þessi sóðaskapur eldri borgara látinn óátalinn. En eftir kúkinn í lauginni um daginn virðist vera átak í gangi til að fá fólk til að þrífa sig fyrir sundferðina. Guð láti gott á vita.

9 km í svitabaði á nær engum hraða er hvíld.
Hnéð er stirt og verkir í beininu.
Það stendur til að hjóla það úr sér á morgun.
Annars góður.