Dagbók ritarans

Þessi nýi málsháttur vísar til þess að á næsta ári verður þrengra í búi hjá okkur smáfuglunum, utanferðir verða dýrari og strjálli en ekkert dregur úr hlaupaviljanum. Þess vegna heyri ég nú í vaxandi mæli að fólk ætli að fjölmenna í heimahlaupin, þróa og markaðssetja nýjar leiðir og halda sig á heimaslóðum. Í anda þess kynni ég eftirfarandi:

1. Færum vormaraþonið fram í apríl, helst á síðasta laugardaginn þar. Um svipað leyti eru þon í Boston og London. Þeir sem hefðu annars farið þangað, fá í staðinn maraþon hér heima, vonandi á auðri braut og við skikkanlegt hitastig. Við losnum við snjóinn og hraglandann, getum æft eins og rófulausir hundar eftir jól og fjölmennt í þonið. Þessu er hér með komið á framfæri við stjórn FM. Félagið hefur alltaf þótt sveigjanlegt í þessum efnum og ég efa ekki að sú verði raunin núna. KOMASO!

2. Gunnlaugur og Börkur hafa velt upp nýjum hugmyndum að hlaupum og ég hvet alla til að vera á sömu nótum. Við þurfum hvort sem er fleiri valkosti en Laugaveginn á miðju sumri og góð utanvegahlaup eða nýjar spennandi leiðir eiga að vera verkefni næsta árs. KOMASO!

3. Mývatnsmaraþonið hefur ekki verið nógu vel sótt undanfarin ár. Nú kann að verða breyting á því. Skokkhópurinn minn hefur meðal annars lýst yfir miklum áhuga á hópferð norður. Ég minni á magnaðar hópferðir með Pétri Frantzsyni hér á árum áður. Þá var gaman við Mývatn. Endurvekjum þessa stemningu. KOMASO!

Ég rakst á gamlan félaga í gær eftir mótmælin á Austurvelli. Hann lét nokkuð vel af sér, kvaðst vera að æfa, þrátt fyrir blikur á lofti í samfélaginu og sagði að lokum: “Ég kann svo vel við mig sem hlaupara.”
Þetta fannst mér vel mælt. Ræktum okkar bestu hliðar.

Stundum finnst mér ég vera kulvísari en góðu hófi gegnir. Ég veit sosum að manni á að vera hæfilega kalt á skrokknum í hlaupagallanum áður en farið er af stað og ef vettlingar og húfa eru á sínum stað, hlýnar manni eftir sirka kilómetra.
En þegar vindurinn er eins napur og í gær er freistandi að bæta á sig þröngum millibol sem hlýjar ótrúlega vel og fyrir vikið vældi ég minna út af næðingnum. Hlaupið varð ánægjulegra og við gátum farið mjög rólega á tímabili án þess að fá í okkur hroll.
Hins vegar sýndi vigtin eftir sturtuna að hálfan annan lítra vantaði og þá var einboðið að fara í kranann og drekka áður en sest var í pottinn. En þar er vökvatapið líka mikið og eftir kvöldmatinn var ég þambandi í kapp við köttinn fram að háttatíma.
Þetta svitastreymi staðfestir í fyrsta lagi að ég er af sveittri ætt og í öðru lagi að kælikerfi líkamans er í lagi. Hitt er svo annað mál að best væri að hlaupa með dunk á bakinu sem væri beintengdur í magann og virkaði eins og hvert annað sjúkrahússdripp.

Í dag var góður dagur því ég gætti Úlfars Högna eftir hádegi, en hann er yngsta barnabarnið, nýfarinn að skríða hraðar en góðu hófi gegnir og forvitnin rekur hann inn í skápa og hirslur og svo setur hann allt upp í sig sem hann telur matarkyns og er ekki kresinn. Helsti kostur hans er geðprýðin því hann er afar glaðlyndur og jafnlyndur.
Eftir pössunina ók ég í Garðabæinn og var kominn of snemma, hallaði því sætinu vel til baka, batt loðhúfuna undir kverk og sofnaði í hálftíma. Reyndar var stefnt á 5 mínútna kríu en hún varð aðeins lengri. Svo náði ég upphitunarhring með Grétari og við fórum mikinn.
Sjálf æfingin með skokkhópnum var góð, veðrið gott, sporið létt og hugur í fólki, þrátt fyrir efnahagsástandið og við tókum tempóspretti þar til sálin var full af æðruleysi.
Eftir þetta fór ég heim og steikti fisk og sauð síðan bygggraut fyrir vikuna. Kaldur bygggrautur með mjólk er afbragðs árbítur og ef maður vill hann volgan, þá nægir að stinga disknum í örbylgjuna. Bygggrautur með rjóma er svo toppurinn og jafnvel kötturinn á bænum smjattar. Fyrir áhugasama skal þess getið að uppskriftin er utan á pökkunum. Ódýrt, gott og afskaplega saðsamt.

Í yfirskrift síðunnar segir að hér megi tuða og væla. Það hefst hér með.
Ég hef verið slæmur í maganum alla vikuna, gamlar magabólgur tóku sig upp með tilheyrandi ertingi efst við magaopið og af fenginni reynslu hleyp ég ekki meðan á þessu stendur. Rétt að taka fram að þessar bólgur eru ekki tengdar efnahagsástandinu.

Síðan bættist við millirifjagigt. Næst saga ég af mér fótinn. Þó var synt svolítið á fimmtudaginn og í gær, föstudag, var hjólað í klukkutíma í ræktinni og lyft á eftir, ekki mikið, en samt til að svitna. Fyrir vikið er afraksturinn ekki mikill í viku sem átti að verða meiri í magni.

Nóg af þessu. Ég ætla út á eftir og hlaupa þar til ég finn hvergi til.

Listinn:
Hlaup fyrir hádegi með sundi og potti.
Brauðbakstur eftir hádegi.
Annars bara slakur.
Þetta þarf ekki að vera flókið.

Vegna yfirvofandi frosts og kulda er tilvalið að rifja upp nokkur hálkuheilræði:

1. Ef maður dettur er best að gera það hægt og rólega og reyna að njóta þess.
2. Ekki er mælt með að hlaupa með reiðhjólahjálm til að hlífa höfðinu. Maður verður frekar hallærislegur á ferðinni.
3. Sprettir í hálku eru eins og að spila á gítar á reiðhjóli. Maður getur dottið.
4. Broddar eru ofmetnir.
5. Negldir skór fást hjá Daníel Smára. Málið er dautt.
6. Eftir að hafa skrikað á mikilli ferð, skilur maður hugtakið “belja á svelli” miklu betur.
7. Ef félagi manns dettur í hálku og stendur ekki upp, skal hirða af honum skóna. Fótbrotinn maður þarf að hvíla í marga mánuði og eins gott að láta skóna ekki rykfalla.
8. Sumir halda að það sé hollast að koma niður á feitasta líkamshlutann. Það er misskilningur.

Ég hef fundið æfingaáhugann vakna á ný undanfarna daga, enda æfingalegt svigrúm meira en áður og því var ég mættur í ræktina fyrir 3 í dag. Þar var fátt um manninn og ég steig hjólhest minn í djöfulmóð á Random Hill prógramminu á level 12 og dró ekki af mér. Að 99 mínútum liðnum byrjaði ég aftur og bætti við 21 mínútu til að ná sléttum tveimur tímum. Við þessa iðju drakk ég vatn og kók og vakti það mikla athygli viðstaddra sem góndu í forundran á kókbaukinn, enda ku drykkurinn vera lítt að skapi sannra ræktarmanna.
Eftir hjólið skokkaði ég kílómetra og skaust svo í laugina til að ná kílómetra þar. Þá var líka komið nóg og við tóku pottsetur og teygjur þar til hungrið rak mig af stað heim.
Rakst svo á Kópavogsjarlinn í tröppunum á leið niður. Hann æfir sem aldrei fyrr af sinni alkunnu seiglu.
Heima steikti ég hrefnukjöt með kryddsósu og át vel og lengi. Kötturinn fékk hráan bita og lítur nú á mig tilbeiðsluaugum. Hann heldur sennilega að ég hafi veitt hrefnuræfilinn.

Ég sendi örstutt skeyti til allra fjölmiðla eftir síðustu þon og vildi vekja athygli á góðum árangri okkar fólks í Frankfurt og Amsterdam, þ.e. hjá Steini og Sigurbjörgu. Ég sé í pósthólfi mínu að skeytið hefur náð á leiðarenda hjá flestum en þótti miður að sjá þessi viðbrögð hjá RÚV:

“Skeytinu var eytt ólesnu þann 28. október”

Ég hef undanfarin ár alltaf sent úrslit í hlaupum FM á alla fjölmiðla en hvergi séð þess merki að þau væru birt. Jafnvel úrslit í þriðju deild í þýska handboltanum fá meiri umfjöllun en þessi sérviska okkar að vilja hlaupa heil og hálf þon um hávetur.
Ojæja. Kannski maður sagi bara af sér fótinn.

Eftir tveggja daga hlaupafrí var fiðringurinn óbærilegur og ég var kominn út á hlað í Garðabænum rúmlega fjögur, hljóp tvo svonefnda upphitunarhringi, samtals 11 km og síðan tók við 9 km æfing með rykkjum. Þetta var frekar svöl iðja því frostið er napurt og roðar á manni rasskinnarnar. En allt var þetta meinhollt og fullur af endorfíni fór ég heim.
Skokkhópur Garðabæjar er hundvænn með afbrigðum og í dag voru tíkur tvær með okkur, svartar og sprettharðar og mjög gefnar fyrir að stökkva út í vatn. Mörg tækifæri gefast til þess á leið upp Flatirnar með fram læknum og var sú tíkin sem fjörugri er við þetta áhugamál orðin svo blaut að klakadrönglar dingluðu í feldinum en hún lét sér fátt um finnast.Ég hef íhugað að taka köttinn með, hafa hann í bandi, en efast um að honum myndi lynda við hundana.

Í FM hefur kjörorðið alltaf verið að elska alla og þjóna öllum. Þótt við staðhæfum í auglýsingum að skráningu í haustþonið ljúki á hádegi á fimmtudag, kaupum við alltaf nokkra peninga fram yfir til að afhenda þeim sem skrá sig að morgni dags og greiða samviskusamlega fyrir veitta þjónustu á leiðinni. Fyrirvarinn er nægur og ég er auðvitað ánægðastur með þá sem eru tímanlega á ferðinni. Maraþondagar FM eru gleðidagar með góðu fólki. Í 99% tilfella gengur allt smurt fyrir sig.

Hitt kann ég ekki að meta þegar netvanur maður vogar sér að mæta mínútu fyrir skráningu, láta engan af sér vita, bera ekki við að greiða þátttökugjaldið, stilla sér upp á ráslínu, stytta sér leið og koma fagnandi í mark og taka við verðlaunapeningi eins og ekkert hafi í skorist. Okkar geðprúði tímavörður sá þetta og tók peninginn af honum. Mælirinn var fullur.

Þetta er ekkihlaupari.

Góður dagur byrjar snemma morguns. Svo var í þetta sinn. Ég hafði á bak við eyrað að hlaupa hálft en starfa þess á milli en sá þegar á reyndi að ekki veitti af heilum starfsmanni í skráningar og tímatöku. Að vanda ræstum við þá heilu klukkan níu en með þeim skondraði bróðir Trausti og kom hann síðan í mark rétt fyrir ræsingu í hálfu og tók við sonarsyni sínum, Óla Trausta, en faðir hans, Guðjón Karl, stóð þá í stuttbuxum og bol á ráslínu meðan aðrir voru kappklæddir og supu hregg. 61 lagði af stað í hálfu og fóru mikinn. Birkir kom fyrstur í mark á 1.18 en Þórólfur og Eva unnu paraþonið með yfirburðum.
Lars sigraði í heilu, nokkuð á undan Jósep, en hinn síungi Siggi Ingvars var þriðjji. Kristjana Bergs var fyrsta konan og kláraði fyrsta þonið sitt með glæsibrag. Allt gekk vel og gott að hafa ylinn í Jóatjaldi, enda brunagaddur í morgunsárið og þótt ég væri í tvennum sokkum varð mér ekki hlýtt fyrr en á hádegi.
Mínir menn í skokkhópi Garðabæjar stóðu sig með sóma og sumir bættu sig.
Þetta var góður dagur.
Úrslitin eru á síðu FM, malbein.net/blog

Hingað komu barnabörnin með móður sinni í mat í gær og fengu enn einu sinni að heyra að til kvöldverðar yrði steiktur köttur. Þetta hefur þeim þótt fyndið síðan sá gulbröndótti var herbergjaður hérna og er hann nú orðinn svo digur að þeim systkinum þykir vafamál að hann komist fyrir í ofninum. Annars var kjötsúpa á hlóðum samkvæmt fornri uppskrift og dugði hálft annað kíló af keti fyrir fjóra fullorðna og þrjú börn. Unga kynslóðin kann vel að meta rófur og gulrætur sem gefa sætan keim í súpuna og sá minnsti smjattaði vel og lengi.
Eftir matinn var rekið við og síðan taldi ég einu sinni enn skráningar í haustþonið þar sem verður þokkalega fjölmennt í hálfu og ætlar formaðurinn að kaupa rúmlega 60 þátttökupeninga. Þeir sem heima hlaupa, bregðast ekki. Veðurspáin er skítbærileg, storminn hefur lægt og ég hef ákveðið að á morgun verði logn og blíða.

Það gengur á ýmsu hjá einyrkjum þessa dagana. Verkefnin eru færri og fyrir vikið er meiri tími til að sinna ýmsum hugðarefnum. Ég er byrjaður á ný að baka brauð fyrir konuna og köttinn, en sá ferfætti fúlsar að vísu við bakstri svona almennt og telst varla með. Svo er alltaf gaman að hafa tíma til að æfa og eftir að hafa talið skráningarnar í haustþonið einu sinni enn en þar varð mikil fjölgun í dag, fór ég í ræktina. Hjólaði í klukkutíma á Random Hill á level 12, sá hæsti sem ég ræð við eins og er. Þetta er ferlegt puð því maður verður að halda 90 snúningum á mínutu hvað sem tautar og raular. Eftir sundið tók við einn tækjahringur og svo synti ég 500 metra.
Þetta var góður dagur. Mér sýnist að þátttaka í haustþoninu verði ágæt, stemmningin verður mögnuð eins og ævinlega og gaman að starfa og hlaupa síðan hálft þon með Garðbæingunum mínum. Útdráttarverðlaunin verða sennilega eitthvað á annan tuginn, enda leggur Elín sig alla fram í verðlaunasöfnun.
Núna er ég að tína saman myndir og tölur fyrir aðalfund FM. Þar er meiningin að segja hæfilega ýkt frá Kölnarkarlinum og sýna áður óbirtar og djarfar myndir af járnbræðrum, þar sem mikið ber á stæltum lærum og stinnum þjóhnöppum, en þríþrautamenn eru frægir fyrir hvort tveggja. Því miður finn ég ekki mynd af frú Brúnhildi enda yrði sú ekki birtingarhæf.

Þrátt fyrir dræma skráningu í haustþonið fer það fram eins og ævinlega. Skv. tölum fara hartnær 200 manns í maraþon í útlöndum í haust en einhvern veginn grunar mig að þeir verði færri að ári. Nú sem aldrei fyrr er nauðsynlegt að hlúa að heimahlaupunum. Eftir niðurskurðinn í bankakerfinu verður Glitnisþonið t.d. bara 32 km og jafnvel verður vegalengdin bundin við myntkörfuvísitölu eða gengi krónunnar. Þá endar þetta í spretti í Vatnsmýrinni.
Best að halda áfram í raunsæisgírnum. Næsta sumar spái ég Reykjavíkurmaraþoni með gamla laginu og þá verður fjölmennt í FM þonunum og á Mývatni.
Svo er kominn vetur. Í tilefni skítakulda í gær sleppti ég útihlaupi og var hartnær þrjá klukkutíma í ræktinni. Það hlýtur að sleppa til.

Ég notfærði mér eitt sparnaðarráðanna og fór út að borða í hádeginu. Þetta getur maður víst ekki gert nema fjórum sinnum á ári. Ég fór og gaf blóð og fékk í staðinn heita súpu, brauð og súkkulaðikex og frábærar tölur. Ég gaf síðast í febrúar í fyrra og þá var þrýstingurinn 143/75. Núna er hann 120/76 sem blóðbankamaddaman sagði að væri eins og í unglambi. Hvíldarpúlsinn var reyndar svo lágur að það tók næstum stundarfjórðung að tappa af mér þessum eina poka sem menn gefa. Þetta eru bestu tölur sem ég hef fengið síðan 1995. Sennilega er ég hættur að eldast.

Svo heimsóttum við félaga vorn á sjúkrahúsið og höfðum uppi gamanmál. Hann var nokkuð hress og reiknar með heimferð fyrir helgi. Allt lítur þetta mjög vel út.

Enn einn ánægjumolinn í sarpinn er tíminn í Powerade.
5. 48:22 Gísli Ásgeirsson Skokkk. Garðabæjar 6
Mér finnst þetta frábær tími, sérstaklega til að bæta hann og ekki er verra að fá sex stig.

Mánudagurinn hófst á þeim gleðitíðindum að félaginn sem hneig niður í Heiðmörkinni væri glaðvaknaður, málhress og virtist í góðu standi. Allt bendir því til að þetta muni fara vel og með endurhæfingu og hvíld verður hann kominn á ról innan tíðar. Við ákváðum því í pottinum í kvöld að heimsækja kappann á morgun, færa honum koníak og Playboyblöð til að örva hjartsláttinn. Ef í hart fer, drekkum við sjálfir koníakið og lesum blöðin til skiptis.
Annars hafa æfingar verið góðar þessa tvo daga. Eftir Poweradebrekkumæðina var farið í brekkuhlaup á mánudaginn og tekið vel á og í dag var létt hlaup eftir hraða upphitun. Falun Gong leikfimin eftir æfingu kemur mjög sterk inn og mesta furða hvað maður liðkast af þessu.
Í dag skilaði ég líka grein í Útiveru um Kölnaferðina, aðdraganda, æfingar og upplifun ytra og ýkti ekkert mikið. Það var gaman að taka þetta saman og ég hlakka til að hefja aftur morgunæfingar eftir áramót. Það er samdráttur hjá þýðendum eins og öðrum en með jákvæðu hugarfari sé ég þarna meiri tíma til æfinga. Hvað sem kreppu líður, verður maður í góðu formi.

Þessi fallegi morgunn sem byrjaði svo vel með léttu skokki upp í Heiðmörk í góðum hópi, endaði illa. Við mastrið í Heiðmörk ákvað einn okkar að fara beint heim, kvaðst ekki vera í stuði og kvaddi við svo búið en aðrir fóru upp að Lykkju og tóku stórubrekkuna í kaupbæti.
Á leiðinni niður með hlíðinni var gefið í og þegar fyrstu menn komu að bilastæðinu við hliðið, lá félaginn þar og höfðu aðvífandi göngumenn hafið á honum hjartahnoð. Læknar í okkar hópi brugðust skjótt við og til að orðlengja þetta ekki var kallaður til sjúkrabíll. Lítill áhugi var á frekari hlaupum eftir þetta og röltu sumir niðureftir en aðrir létu sækja sig.

Hugurinn er fyrst og fremst hjá félaganum sem liggur nú á sjúkrahúsi, sem og fjölskyldu hans, en hér eftir verður þess gætt í hópnum að enginn sé einn á ferð utan alfaraleiða, því þetta atvik kennir okkur að áföllin gera ekki boð á undan sér. Einnig verður brýnt fyrir fólki að vera með farsíma. Skyndihjálparupprifjun er brýn því ekki kunna allir jafn vel að bregðast við á svona stundu.

Fyrsta Poweradehlaupið er alltaf tilhlakk, ekki síst núna þegar brautin er hrein og fín, gripið gott en vindur og regn á sínum stað og því er maður orðinn vanur. Við skokkhópsfélagar fjölmenntum, ákváðum á leiðinni að fara í fréttabindindi, því allar fréttir eru niðurdrepandi og svartar og þá er miklu betra að tala um hlaup, því þar gengisfellur ekkert. Sú varð líka raunin því uppfrá hittir maður alltaf gott og glaðbeitt fólk. Þarna voru nýliðar og jaxlar, Járnbræður og langhundar, ungir og gamlir og rúmlega 200 manns stilltu sér upp með bros á vör í rigningunni og gustinum.
Þrátt fyrir góðan ásetning fer maður alltaf of hratt af stað og geldur þess á seinni hlutanum. Millitíminn á 5 var 22.20 og lokatíminn 48.19 sem sýnir að of mikið hefur verið slegið af á leið upp helvítis brekkuna. En þetta var samt gaman, gott að klára og fá svaladrykk og sitja síðan í pottinum og ræða málin. Eftir kakóbolla heima er endorfínvíman í hámarki.

Það er gott að byrja á verri tíma en maður ætlaði sér í upphafi. Þá er hægt að dunda sér við að reyna að bæta hann í vetur. Þess vegna er þetta mjög góður tími. KOMASO!

Sparnaðarráðunum var svo vel teki að nú tekur við næsti kafli. Hann er innblásinn af Ástu sem stakk upp á að mæta með alla fjölskylduna í heimsókn á matmálstímum í von um að fá líka á diskinn. Þetta ráð er reyndar einnota en gott samt.
Útsjónarsemin felst til dæmis í þessu:

1. Senda yngsta barnið í bakaríi og biðja um brauð handa öndunum.
2. Fylgjast með matarkynningum í stórverslunum og hringsóla þar til allir eru saddir.
3. Pulsur og blöðrur hjá bílaumboðunum. Þarf ekki að segja meira.
4. Semja við bónda um kind á fæti og slátra henni í bílskúrnum einhvern sunnudaginn. Síðan er allt af skepnunni gernýtt. Munið að lungu eru góð ef þau eru vel soðin. Svipaðan samning má gera um hross á fæti en þá þarf aðeins stærri bílskúr.
5. Nú er rétti tíminn til að fara í megrun.
6. Kaffibolli á Súfistanum kostar 400 krónur. Einn pakki af BKI kaffi kostar 350 í Bónus. Hellum upp á brúsa og höfum með í bæjarferðina.
7. Prjóna/sauma jólagjafir.
8. Kerti og spil þegar sjónvarpið hefur verið innsiglað og rafmagnið búið.
9. Hafa mynd af Davíð Oddssyni á klósettinu. Það auðveldar hægðir og kemur í góðar þarfir ef mjúki pappírinn klárast.
10. Góð samverustund með fjölskyldunni þarf ekki að kosta krónu.

Á mánudaginn blésu kaldir vindar með rigningu og upp úr hádegi fann ég afar lítinn áhuga á útihlaupum og innstillti mig á ræktina eftir samtal við Grétar. En þegar fjármálafárviðrið brast á með ræðu forsætisráðherra var oss kontóristunum þorrinn máttur og annars hugar ók ég heimleiðis og mundi eftir því á síðustu stundu að beygja til Kópavogs.
Í ræktinni var sérkennileg stemmning. Sjónvarpið var á fullu og fólk stóð aðgerðalítið fyrir framan það, nokkrir reyndu að nýta brettin og hjólin og meira var um samtöl en venjulega. Ég hjólaði í hálftíma en áhuginn var í lágmarki og þegar ég fann að streitan hafði vikið fyrir léttum endorfínskammti var nóg komið og ég rölti í laugina en nennti varla að synda.
Heima var hituð upp kjötsúpan í þriðja sinn frá laugardegi og rétt að lofsyngja hana sem kreppufóður. Svo var forðast að horfa á fréttatíma sjónvarpsstöðvanna, því alþýða manna er gersamlega bjargarlaus í þessum ólgusjó og það gerir á stundum illt verra að fá yfirskammt af fréttunum.

Þriðjudagurinn varð miklu betri. Veðrið var gott og eftir 12 góða kílómetra í Garðabæ með skokkhópnum var haldið inn í sal og stundaðar Falun Gong æfingar af miklum móð. Ég hef kappkostað að læra af Daníel, kontórfélaga mínum, sem er útlærður í Qi Gong og miðlaði sem best ég kunni, ásamt nokkrum sígildum teygjum sem hlauparar hafa gott af. Síðan var legið í pottinum.

Sparnaðurbelgurinn: Árskort í Kópavogsræktina (Nautilus) kostar 27 þúsund og er á tilboði þessa dagana. Fyrir þetta fæst aðgangur að tækjasal með hlaupabrettum og hjólum, sérstöku lóðaherbergi, spinningtímum nokkrum sinnum í viku og bestu sundlaug landsins, sem er 50 metra útilaug.

Hafragrautur í morgunverð. Miklu betri en dýrt seríos, kókópuffs eða kornflex. Tilvalið er að steikja lummur úr grautarafgöngum. Svínvirkar fyrir alla aldursflokka. Jafnvel kötturinn hérna fúlsar ekki við graut.